Zestiende dikke HÄGAR

Traditioneel staan cultuurcentra symbool voor het verbinden van mensen en cultuur in een lokale context. De laatste decennia is de samenleving echter grondig veranderd. Dit boek brengt een geactualiseerd en inspirerend denkkader over de rol van cultuurcentra in de huidige maatschappij. De verhoogde mobiliteit weerspiegelt zich in de diversiteit qua mensen, culturen, producten, ... die onze samenleving kleurt. Digitalisering en virtualisering verkleinen de wereld in tijd en ruimte. De uitdijende vrijetijdsmarkt creëert een spanning tussen commerciële initiatieven en het publieke, gesubsidieerde cultuuraanbod. Sociologen Pascal Gielen en Hans Mommaas analyseren enkele veranderingsprocessen en zoeken naar mogelijke scenario's voor cultuurhuizen en -werkers om hiermee om te gaan. Confrontatie en kritische vragen worden niet geschuwd. Dat kan zeker worden gezegd van cultuurfilosoof Johan Sanctorum en Kurt Van Eeghem die de infrastructuur en het gebouw meer dan ooit problematiseren. Architect Raf De Saeger kijkt kritisch naar het ontwerpproces en de inplanting van cultuurgebouwen. In het tweede deel bieden Willy Faché, Miranda Boorsma en Cees Langeveld een vernieuwende blik op een aantal methoden en instrumenten om de eigen organisatie, de culturele programmatie en de publieksrelaties te verbeteren. Historica Annick Schramme plaatst het geheel in cultuurhistorisch perspectief. In een vergelijking met voorbeelden uit het buitenland onderstreept zij het unieke concept van de cultuurcentra en wat zij zullen blijven betekenen, ook in een veranderende samenleving: de verbinding en ontmoeting tussen mensen en cultuur. Dit boek biedt cultuur- en gemeenschapscentra, kunstencentra, schouwburgen en andere kunst- en cultuurhuizen, maar ook cultuurwerkers, kunstenaars, programmatoren, cultuurbeleidsmakers, en andere professionelen in Vlaanderen en Nederland inspiratie om na te denken over de toekomst van cultuurhuizen en zet aan tot het ontwikkelen van instrumenten om hierop in te spelen.