Wat Ik Zag Was Ontnuchterend

De passage van Leo Goovaerts in de Belgische politiek is niet onopgemerkt voorbijgegaan. Als penningmeester van de VLD, binnengehaald en geïntroduceerd in de jaren tachtig door zijn vroegere stagiair Patrick Dewael, bouwde hij bijna vijftien jaar lang mee aan de opmars van wat een brede volkspartij moest worden. Goovaerts groeide in het zog van Guy Verhofstadt, Patrick Dewael en Karel De Gucht, de sterkhouders die vandaag nog altijd de hele partij beheersen, beheren, leiden en sturen. Hij belandde in het pluche van de Senaat en alles leek leuk ... tot het over geld ging. Dan speelden plots andere wetten. In 1988 redde Leo Goovaerts de nog jonge Verhofstadt van een persoonlijk faillissement en de politieke ondergang, dankzij een lening van omgerekend 50.000 euro, maar sindsdien liggen de twee overhoop. Verhofstadt betaalde de lening nooit terug, het kwam na jarenlang sudderen tot een openlijke clash, een eliminatie van Goovaerts uit het partijbureau en een proces dat tot op vandaag loopt. In dit boek onthult Goovaerts voor het eerst het echte verhaal achter zijn liquidatie. Hij beschrijft gedetailleerd zijn tijd als penningmeester bij de VLD, een woelwaterpartij met eigen ritme en wetten, normen en gebruiken, waar perceptie koning was en een inhoudelijk debat onbestaand. Winnen kon hij niet, wist Goovaerts, want wil je kersen eten met hoge heren, dan blijft de pit vaak in je keel steken. De Brusselse advocaat Leo Goovaerts verhaalt vanuit de coulissen van de Wetstraat. Over macht, geld en korte rokjes. Over verdwazing, bizarre vragen en vreemde facturen. Over de tranen van Dewael, het bedrog van Verhofstadt en de manipulaties van De Gucht. Over de politieke triomfen van de VLD en wat eraan voorafging. Wat Goovaerts meemaakte en wat u in dit boek leest, is ontnuchterend. Zijn nooit vertelde verhalen en geheime documenten werpen een andere kijk op de harde wereld van de Belgische politiek.