Tegengeschiedenis van de filosofie 1: Antieke wijsgeren / Tegengeschiedenis van de filosofie / 1

Sedert lange tijd verhindert de academische traditie dat we ons bezighouden met bepaalde weggezonken en vergeten episodes uit de ge schiedenis van de filosofie. Reeds al te lange tijd heeft die traditie alleen de strengste en soberste protagonisten in de grote oorlog van de ideeën heilig verklaard. Waarom? Omdat de geschiedenis van de filosofie geschreven is door de overwinnaars van een gevecht waarin onophoudelijk idealisten en materialisten tegenover elkaar hebben gestaan. Met het christendom zijn eerstgenoemden al twintig eeuwen oppermachtig. Sedertdien hebben zij de denkers die zij als hun erflaters beschouwen begunstigd en de sporen van alternatieve filosofen uitgewist. Daardoor zijn er heel wat onder het tapijt geveegd: cynici, cyrenalcenen, epicuristen, hedonistische christenen, bandeloze gnostici, broeders en zusters van de vrije geest, barokke libertijnen, radicalen van de verlichting, Franse en Angelsaksische utilitaristen, socialistische dyo- nisiërs, linkse nietzscheanen en andere rebellen. Deze "Tegengeschiedenis van de filosofie' - die zes delen gaat tellen - vertelt het avontuur van de filosofen die buiten de canon zijn ge- bleven, van hun gelukkige wijsheid, van hun heldere denken, van hun levenskunst. Dit eerste deel behandelt onder meer de wijsgeren Leucippus, Democritus, Antiphon, Eudoxus, Prodicus, Diogenes van Sinope, Aristippus, Epicures, Lucretius, Philodemus en Diogenes van Oinoanda.