Salieri / Davidsfonds/Literair

Splijtende humor en actie
Het boek bij de TV1-serie Sedes & Belli
Salieri
Sedes & Belli
Bavo Dhooge
‘Het gaat om een verdwijning. Salieri heet hij. Dat is zijn naam.’ Mevrouw Berk pauzeert even.
‘Wie is precies die Salieri? Een man die geheim wenst te blijven?’
‘Salieri is mijn paard. Een renpaard. Een raspaard.’
Sedes & Belli, werknemers van het detectivebureau SCAN Recherche , krijgen een wel heel bijzondere opdracht van hun baas, Vic Moens. Algauw gaat het detectiveduo in het zadel zitten voor een dolle en gevaarlijke rit in de paardenwereld van de Oostendse Wellington Hippodroom. Gevaarlijke hindernissen en dwaalsporen doen de speurders aanvankelijk in het zand bijten. De andere leden van het detectivebureau, Coene en Tydgat, storten zich op een zijspoor: doping in de paardensport en grof geld.
Splijtende actie en humor monden uit in een spetterende finale. Sedes & Belli wagen elk op hun manier een gok. De juiste?
Bavo Dhooge schreef als scenarist mee aan de gelijknamige TV1-fictieserie Sedes & Belli. Zijn debuutthriller Smak werd genomineerd voor de Diamanten Kogel van het Vlaamse Misdaadgenootschap.
De pers over Smak
‘Wat mij betreft mag Bavo Dhooge best aan een reeks beginnen.’ (De Standaard der Letteren)
Een fragment
De Toyota kwam in vlammende vaart het afgelegen wegje naar het dok opgereden. In een mum van tijd stond de SCAN-wagen geparkeerd en Frank Sedes was maar al te blij dat hij mocht uitstappen.
‘Nu besef ik weer waarom ik een hekel heb aan rijden,’ zei hij.
‘Jij hebt een hekel aan rijden omdat je je rijbewijs niet hebt.’
‘Dat heb je andersom,’ zei Sedes. ‘Als ik jou bezig zie heb ik niet veel zin meer om mijn rijbewijs te halen.’
‘Waarom neem je de volgende keer dan niet gewoon de bus?’ stelde Belli voor.
‘En noem je dat muziek? Wat is dat voor herrie?’
‘Herrie voor volwassenen, Sedes. Korn . Nooit van gehoord?’
‘Nee, en ik had het liefst zo willen houden.’
Zij aan zij liepen ze langs de garage het gebouw van SCAN Recherche binnen. Het was ondertussen al tegen de middag. In het aangrenzende kantoor maakte Lambroux zich net op om te gaan lunchen. Lambroux was het enige SCAN-lid dat zich ambtenaarsuren kon veroorloven.
‘Ha, ik heb extra informatie over dat paard van jullie,’ verwelkomde ze het tweetal.
‘Dat komt goed van pas,’ zuchtte Belli. ‘We zijn nog maar net begonnen en we zitten al strop.’
Lambroux zocht glimlachend naar het dossier dat ze netjes had klaargemaakt. Sedes registreerde elke beweging van haar. Lambroux was de enige die haar raadsel nog niet had prijsgegeven. Ze hulde zich in mysterie. Ze werkte om te beginnen meestal alleen, zat de hele dag achter haar computer en leek toch nog een interessant leven te hebben dat ze voor de rest van SCAN liever verborgen hield. Voor hetzelfde geld kon ze een serial killer zijn: overdag de gedienstige poeslieve dertiger, ‘s nachts een losgeslagen psychopate. Het bleef Sedes intrigeren.
Volgens het plan zou Sedes zich opstellen aan de zuidkant en Belli aan de noordkant. Moens keek weer op de klok.
‘Bon. En nu wachten we op onze zware jongens.’
Zo zaten ze nog een klein halfuur met zijn tweeën in de Lexus. Niemand zei nog iets. Om tien voor elf zette Moens de radio definitief uit al had geen van beide gemerkt dat die nog aanstond. Het geruis ging op in het zachte kabbelen van het water tegen de oevers. Nog steeds geen beweging in de oude vismijn. Berk bewoog een paar keer nerveus heen en weer en haalde haar handen van haar computertasje. Ze maakten een glijdend, piepend geluid als tapdanschoenen over een squashvloer.
Moens was gebiologeerd door de klok. Even werden ze opgeschrikt door een blazende toeter van een ferry, maar er gebeurde niets. Om vijf voor elf draaide Moens zijn raampje dicht. Hij keek Berk aan.
‘Alles in orde met de apparatuur?’ vroeg hij naar haar borstkas kijkend. Berk betastte zichzelf als een vreemde.
‘Ik denk het wel.’
Moens drukte een paar toetsen in en zette een luidspreker aan die verbonden was met een bandrecorder die op het dashbord stond.
‘U weet hoe het zit? Blijf op tenminste twee meter afstand als u met de dader spreekt.’
‘O.k. Geen probleem,’ herhaalde Berk en meteen klonk de zin in stereo uit de luidspreker. De bandrecorder stond nog stil, maar die zou straks wel aangezwengeld worden.
‘Alles in orde,’ zei Moens. ‘Bent u er klaar voor?’
Berk knikte en wachtte tot Moens een knik gaf naar de klink. Berk keek nog even achterom; het was haar blijkbaar totaal ontgaan dat Sedes en Belli allang de wagen uit waren. Vervolgens stapte ze zelf uit en liep richting vismijn. Moens keek haar na en zag de sierlijke hals van Berk met het opgestoken haar steeds kleiner worden. Berk hield de computertas naast zich alsof ze gewoon naar het werk vertrok. Moens rekte zich tot bij het dashbord en liet de bandrecorder lopen.
‘Tsssj,’ zei hij toen hij Berk op de bandrecorder nerveus hoorde neuriën.