PRINSENDRAMA

De prinsen die geen koning werden: Ad Melkert en Pim Fortuyn in het ongekend dramatische verkiezingsjaar 2002. Aan het begin van de champagne, in de winter van 2001, twijfelde niemand of Prins Ad werd de opvolger van Wim Kok. Beheerste hij niet, beter dan wie ook, de regels van het Binnenhofse spel? Was hij niet de verpersoonlijking van wat toen nog 'het politiek bestel' heette? Toen betrad Pim Fortuyn het strijdtoneel. Wat een saaie, gelopen race leek veranderde op slag in een prinsendrama: kroonprins Ad tegen volksprins Pim. Ze bestreden elkaar hard, fel, niet alleen maar boven de gordel. En aan het einde, in het voorjaar van 2002, lagen ze allebei geveld ter aarde. Prins Pim letterlijk, prins Ad politiek. Gerard van Westerloo volgde het prinsendrama op de voet, en bracht wekelijks verslag uit in Vrij Nederland. Hij ging waar kroonprins Ad ging. En hij zag hoe prins Pim 'het politiek bestel' eerst veranderde in 'de gevestigde orde', toen in 'de vastgelopen gevestigde orde' en nog weer later in 'de vastgelopen, in zichzelf opgesloten gevestigde orde'. Melkert, de beste vertegenwoordiger van de oude politiek, ging aan het nieuwe beeld van de politiek ten onder. De bundeling van Van Westerloo's inmiddels fameus geworden stukken werden voor dit boek door de auteur voorzien van een in- en een uitleiding. De inleiding schetst de toestand vóór de campagne, de uitleiding die erna. Het is alsof ze over een ander land gaan. 'Prinsendrama': een haarscherp beeld van de dramatische maanden waarin Nederland voorgoed veranderde.