Kronieken van Kalo Horio

Langs de kronkelige weg die naar Prina en Kalamafka leidt, hoger, het onherbergzame in, ligt Kalo Horio. Het dorp heeft uitzicht op zee. Elk jaar verblijft Pierre Platteau er enkele maanden. Zonder anders te kunnen of te willen zijn dan een buitenstaander, observeert hij en raakt hij toch betrokken in dat bestaan van Kalo Horio, "het goede dorp", dat ook al werd het ooit even aangeraakt door het toerisme, blijft ademen, roerloos haast op het ritme van verlangens, tradities en vetes. Kronieken van Kalo Horio verhaalt over het verkrachte en dus uitgestoten meisje Maria, de uit Sarajevo gevluchte Vera, de oude Dimitri die nog één keer een vrouw wil bezitten en daarvoor zijn fortuin veil heeft, over Kostas en zijn geheime liefde, en over de ongelooflijk dikke Poli Psomi, die uit wraak tegen het dorp vermagert. Pierre Platteau over Kronieken van Kalo Horio: "Ik heb dit boek geschreven omdat ik me nergens thuisvoel, en zo'n dorp in Kreta nog de beste plaats is om "niets te horen". Betrokkenheid én noodzakelijke afstand. Een samenleving die in al haar wreedheid soms nog heeft wat wij hier missen: de directheid naar het essentiële. Ik heb het geschreven voor mensen die het leven achter de "zon van de hyena's", het toerisme, zoeken. En voor mensen die in hun hoofd willen reizen."