Je moet dansen op mijn graf

Je moet dansen op mijn graf - Aidan Chambers Joke Linders-Nouwens in Haarlems Dagblad: 'Hals beste vriend, Barry, is overleden. Hij heeft ooit beloofd op zijn graf te zullen dansen, maar de maatschappij heeft geen begrip voor deze grafschenderij. Een maatschappelijk werk- ster moet voor de rechtbank over hem een rapport schrijven en probeert te achterhalen welke motieven Hal tot zijn vreemde gedrag hebben gebracht. Zo ontstaat een dagboek waarin stapje voor stapje wordt onthuld wat er precies is gebeurd. Die terugblik is fascinerend geschreven, afwisse- lend van vorm en stijl, met literaire kunstgrepen, spannend en emotionerend. De homoseksuele geaardheid van de twee hoofdfiguren is volkomen geaccepteerd en niet moeilijker dan welke andere ontluikende seksualiteit dan ook. Het geheel speelt zich af tegen een zeer voorstelbare huiselijke omgeving en leefpatroon. Je moet dansen op mijn graf is een psychologisch en literair hoogstandje in de adolescentenliteratuur.' 'Buitengewoon ontroerend.' Bregje Boonstra in NRC Handelsblad: 'Dit boek is om drie redenen de moeite waard. Ten eerste geeft het een prachtig beeld van het leven van een zestienjarige. [...] In de tweede plaats geeft Chambers de homofiele relatie precies dezelfde waarde en betekenis als elke andere liefdesverhouding. [...] Tenslotte is het boek een voortdurende overpeinzing over de functie, de mogelijkheden en de onmacht van taal en literatuur.' Marie-José Balm, Het Parool: 'Vraag me niet hoe het kan, maar het lukt Aidan Chambers herhaaldelijk de lezer tegelij- kertijd te laten lachen en huilen. Dan heb ik het genieten nog niet genoemd: geen vrijscène is uitgeschreven, maar de zinnen tintelen van de erotiek.'