Jacques Brel

Straten, pleinen, parken, scholen, instituten, een metrostation en een asteroïde zijn vernoemd naar Jacques Brel. Toch is deze Brusselse zanger bepaald geen versteend monument. Hij weet, ook vijfentwintig jaar na zijn dood, steeds weer nieuwe bewonderaars te bekoren. Hoe komt het dat nieuwe generaties de kwaliteiten van het fenomeen Brel zo waarderen? Wat is het geheim van de man die meer is dan een dichter, meer dan een chansonnier? Mohamed el-Fers schreef een portret dat de kunstenaar zo huiveringwekkend dicht op de huid zit dat hij, zelfs zonder zijn unieke stem en muziek, schijnbaar moeiteloos opnieuw tot leven komt. Over eerdere edities schreef de pers: 'De kwaliteit van dit boek staat boven elke kritiek. De manier waarop El-Fers de jeugd en de carrière van Brel schildert, doet ademloos lezen.' - Opscene 'Dit Brelverhaal is goed gedocumenteerd en het leest als een trein. El-Fers is gefascineerd door Brels geschop tegen zere benen en is ongetwijfeld ook een groot liefhebber van diens muziek.' - Oor 'Een fascinerende biografie van de flamingant die hij niet was...' - Het Parool 'El-Fers schrijft met plezier en hartstocht over Brel en je leest zijn boek in gestrekte ganzenpas door.' - Trouw Met unieke foto's, in 1963 gemaakt door Hans van den Busken, tijdens de opname in een Brusselse studio van 'Mijn vlakke land'