Gedichten / Griffioen

De schatrijke Haagse weduwe Anna Weytsen liet een jonge arts zó vaak aan haar bed verschijnen dat er maar één diagnose mogelijk was: ziek van verliefdheid. De dokter in kwestie heette Jacob Westerbaen. (1599-1670) hij trouwde Anna in 1625 en gaf vervolgens de brui aan zijn medische praktijk. Hij ging het leven leiden van een herenboer en vulde zijn dagen met tuinieren, vissen en jagen in de duinen. Na de dood van Anna in 1648 legde hij bij Loosduinen een buitenplaats aan, Ockenburgh, waar hij tot zij dood zou blijven wonen.De jacht was ongetwijfeld Westerbaens grootste passie, maar de poëzie bezette een goed tweede plaats. In zijn 'Ockenburghse jaren' onderhield Westerbaen contacten met Jacob Cats en Constatijn Huygens, die ook een buiten nabij Den Haag bezaten. Huygens was in veel opzichten zijn literaire voorbeeld, maar met Cats deelde hij zijn voorkeur voor een heldere stijl.Het werk van Westerbaen geeft een inkijkje in het bestaan van de zeventiende-eeuwse nouveau riche. In burleske en soms pikante verzen betoont de dichter zich een opgewekt man, dol op alle genoegens die het leven te bieden heeft. Hij laat zijn onbekommerde toon echter varen wanneer hij het aan de stok heeft met de vertegenwoordigers van het orthodox-calvinisme. Hij hekelt hun leerstellingen en verwijt hun, zelfs jaren na dato, in duidelijke taal de moord op Johan van Oldenbarnevelt. En ook de katholiek geworden Joost van den Vondel is niet veilig voor zijn pen.Kortom, een bloemlezing uit het werk van een joviaal mens met een duidelijke mening.De bundel is samengesteld door Johan Koppenol, hoogleraar oudere Nederlandse letterkunde aan de Vrije Universiteit in Amsterdam.