Dispuut met mijn engel

'Terugziende op wat achter me ligt verbaas ik me telkens weer over de omvang en de intensiteit van de veranderingen die ons overkwamen. De kerk van mijn kinderjaren bestaat niet meer; de vroomheid van mijn ouders is mij vreemd geworden; zekerheden hebben hun geldigheid verloren; het absolute heeft plaats gemaakt voor het betrekkelijke en voorbijgaande'. Op een lichtvoetige, ietwat badinerende toon beschrijft Piet van der Bruggen 'Hoe het was, werd en is geworden' op het terrein van kerk en geloof, sinds zijn kinderjaren tot op de dag van vandaag. Hij doet dat in de vorm van een telkens terugkerend dispuut met een bedachtzame be(z)waar-engel. Ongetwijfeld roept de auteur bij zijn lezers een glimlach op, en zeker een oudere generatie katholieken zal zich herkennen in dit 'levensverhaal'. Het is echter meer dan een glimlachend en in dankbaarheid terugkijken op een werkzaam priesterleven: het is geschiedschrijving, die door de persoonlijke toets van de auteur ook een jongere generatie zal aanspreken.