DE WIJZEN EN DE ZOTTEN

Dit is een boek over de moderne conditie. In tegenstelling tot wat sommigen menen is die moderniteit niet afgesloten. Integendeel, zij leeft onophoudelijk voort. Zij wordt gekenmerkt door een diepe gespletenheid. In de wijsgerige zingeving van het moderne leven komt zonder onderbreking die innerlijke verdeeldheid aan het licht. Terwijl de enen een oude wijsheid oprakelen, waren de anderen bezig te wijzen op de intrinsieke waanzin van de moderne conditie. De laatsten houden ons voor dat, als we allen zotten zijn, we er maar beter kunnen voor zorgen dat het asiel goed ingericht wordt. Veeleer dan ons - als laat-modernen - te hebben verlost van die schijnbare tegenstrijdigheid, hebben we ze steeds herhaald en er ons aan overgeleverd. Wij, die ons postmodernen wanen, blijven bezeten door een onbereikbare en juist daarom immer nagestreefde wijsheid.

Een wijsheid die ons de voortreffelijkheid aanreikt en ons het geluk waarborgt. Maar wij zijn uitzinnig door de werking der verlangens, wij zijn gedreven door een machinerie van begeerte.

En in de zotheid die daarmee samengaat lopen wij zonder te kunnen stoppen onze ronden in het rad van de voortdurende moderniteit. Wat zijn de grenzen van dit onmachtige spel van wijsheid en waanzin? Wie van de modernen heeft op die vraag ooit een bevredigend antwoord gegeven?