Bij gebrek aan piano

Paul Cox, geen ijdelheid bij hem, bijna vroom, zekere authentieke kracht.
Zijn gedichten doorstaan windstoten, rukwinden en belonen de aandachtige lezer. Hier geen woordentsunami’s of grof
geschut. Nergens voorspelbare elementen. Nergens losse fl odders. De dichter deelt rake klappen uit, steeds onverwacht en
trefzeker. Paul Cox legt een geheel eigen parcours af. Hij erkent de vergankelijkheid en de aftakeling, maar probeert toch nog een stil gevecht aan te gaan in een vastbesloten poging om van elk moment een getuigenis af te leggen ; een voetafdruk die niet weggespoeld zal worden.
Cox hanteert een misleidend simpel woordenpalet. Zijn gedichten zijn gelaagd en houden om elke bocht een verrassing in petto. Zijn observaties raken tot aan de laatste lettergreep en maken het herlezen van de poëzie tot een verademing. Hij schuwt de uitdaging niet en aanvaardt geen makkelijke vlucht in voorspelbaarheid. De authenticiteit vormt de ondertoon, de onderlaag waarop de kwaliteit steunt. De lezer beseft dat hij met de poëzie van Paul Cox een merkwaardige en waardevolle stem uit ons letterland onderdak verleent.”

Frank Decerf in ‘De Auteur’, tijdschrift van de Vereniging van Vlaamse Letterkundigen.