In naam der wet / Waar is de tijd

De term rijkswacht wordt voor het eerst gebruikt in de officiële Nederlandse vertaling van de Belgische grondwet. We treffen hem aan in de jaargang 1925 van het Belgische Staatsblad. Georges Gulinck werd al zeer vroeg geconfronteerd met het ongewone uitzicht van cen vader die rijkswachter was en met de mysterieuze sfeer die rond het leven binnen de kazernemuren hing. Hij is, zoals men het vijftig jaar geleden noemde, een gendarmenkind. Hij herinnert zich hoe de impact van de organisatie op haar werknemers tot in het privéleven voelbaar was. Zo diende iedere rijkswachter bij zijn korpscommandant toestemming te vragen om te mogen huwen. Die kwam er pas na een grondig onderzoek van de gedragspatronen, reputatie in de streek, gerechtelijke en patriottische antecedenten van de toekomstige bruid en haar familie. Ook buiten het strikt militaire milieu kreeg de rijkswachter het etiket van de keurige maar gestrenge ambtenaar. Hij gaf er zelf voedsel aan want hij was gevormd en gekneed in een sfeer van discipline en bestraffing. De boeman voelde zich geroepen en verplicht de wetsovertreder bij het nekvel te grijpen. Dat stigma van beteugeling en dreiging werd evenzeer generaties lang door heel wat ouders aan hun kinderen doorgegeven. Georges Gulinck schetst meer dan het traditionele beeld van de strenge maar rechtvaardige rijkswachter die in naam der wet geen krimp geeft en bovendien bikkelhard is voor zichzelf. Hij toont met veel zin voor onderkoelde humor en vol aandoenlijk mededogen de mens achter de pandorr. Vanuit originele invalshoeken belicht hij hoe tragedies bijna dagelijks afwisselen met onverwachte, ontroerende, romantische of ronduit komische toestanden. Georges Gulinck schreef vanuit zijn persoonlijke ervaringen een kleurrijk, authentick, zelfrelativerend bock over een leven bij de rijkswacht, dat niet ten onder gaat aan overdreven gendarmitis. “Mijn voorliefde gaat uit naar de anekdote omdat ze de werkelijkheid van een moment blootlegt door haar vanuit een schone hoek te benaderen. Ogenschijnlijk maakt de anekdote de zaak kleiner. Zij is echter een authentieke toets. Wie de anekdote liefheeft, wie haar kan doorstaan en in zich laten dringen, kan ook veel ernstiger benaderingen aan.” Georges Gulinck koos deze uitspraak van dichter Karel Jonckheere als motto voor een gendarmeriegeschiedschrijving vol autobiografische knipoogjes.