Gevangenisdagboek

"Ondertussen zit ik hier, in het oudste gevang van België, op de strengste, de vuilste, de meest disciplinaire vleugel. Stromend water is er ooit geweest, is er niet meer. Eenmaal per dag kun je een plastic waterkruik laten vullen. Daarmee moet je je wassen, de vaat doen, de schijtemmer bijgieten om de stank buiten te houden. Zelfs je eigen licht kun je niet aan- of uitdoen. Dat doet een bewaker voor je. Ik neem aan dat je van dit alles een beter mens wordt, en uiteraard moet de goegemeente blijven geloven dat gevangenissen lets anders zijn dan immense kweekvijvers voor recidivisme..," Jean Pierre van Rossem is terug op vrije voeten. Na een goed jaar opsluiting heeft hij de gevangenis van Brugge verlaten. Van beursgoeroe tot bajesklant, met een pitsstop in het Parlement: Van Rossem legde de voorbije jaren een niet-alledaags parcours af. Voor velen een gemeen oplichter, maar afgaande op de overweldigende sympathiebetuigingen bij zijn vrijlating heeft hij tegen wil en dank-nog altijd de status van idool. GEVANGENISDAGBOEK Gedurende de twintig maanden van zijn verblijf in de gevangenis hield Van Rassem nauwgezat een dagboek bij. Humo publiceerde het. Vlaanderen kreeg voor het eerst, en uit do eerste hand, een inkijk in het reilen en zeilen van de Belgische gevangenissen. Het werd een ontstellend verhaal over een hopeloos verouderd gevangeniswezen waar mensenterende toestanden dagelijkse kost zija Het GEVANGENISDAGBOEK is een aangrijpend document humain, waarin een mens strijd levert met zijn twijfels, angsten, hoop en verlangens. Van Rossam: 'Raar eigenlijk, maar mijn wokallikse stukjes in Humo, ik zal ze missen. Ik was zo 20 gewoon powurden. Hal was mijn enige contact met do bultenworald. Het gaf mij het gevoul nog een klein beetje vrij te zijn.' (HUMA, 27 JULI 1939)