Dood gaan dood zijn

Saswitha (levend Water'), opgegroeid tussen natuurvolkeren in Azië, is van jongs af aan geboeid geweest door de menselijke geest. Na zijn studie in Europa heeft hij daarom jarenlang de lessen gevolgd van geestelijke leiders in Afrika, het Midden-Oosten en India. Na de Wereldoorlog keerde hij uit Java naar Nederland terug en stichtte de School voor Oosterse wijsbegeerte; zijn lessen vonden hun neerslag in de Swabhawat, de korte weg tot wijsheid, die in 1971 verscheen. Hij staat aan het hoofd van een door hem in 1963 opgericht Instituut voor de opleiding van leerkrachten in Raya- en Hatha-yoga. 'Dood gaan — dood zijn', Saswitha's tweede werk, bevat de resultaten van veel onderzoek naar wat 'leven' eigenlijk is. De schrijver leerde de opvattingen over de dood kennen van vele culturen; zowel primitieve als hoog ontwikkelde. Zijn inzicht werd verrijkt door uitzonderlijke ervaringen, opgedaan gedurende de Tweede Wereldoorlog, toen hij lid was van de medische legerdienst, en, later, van de medische staf in de concentratiekampen in het Oosten. Alvorens zijn conclusies in dit boek vrij te geven, heeft hij zijn bevindingen jarenlang getest en onderzocht volgens modern-wetenschappelijke maatstaven. De basis van de theorie over doodgaan-dood zijn wordt gevormd door het wijsgerig stelsel, dat in de Swabhawat is neergelegd, en waarvan in dit boek een beknopte samenvatting wordt geboden, waaruit de conclusies over de aard van leven en dood voortvloeien. Geboorte en dood zijn geen begin of einde, maar slechts de veranderlijke schijn van het onveranderlijke rs. Wanneer de mens voor een spiegel gaat staan, ziet hij zijn beeld verschijnen; loopt hij weg, dan verdwijnt het weer. Dit vervult hem met verbazing noch vrees. Evenmin zouden geboorte en dood hem moeten verbazen of beangstigen. Zij vormen het normale verloop van de oneindigheid.