Zoenziekte / Octopus

Het is maar een kwartier fietsen naar de atletiekbaan, maar het is alsof ze over de Afsluitdijk rijdt, zo lang is het fietspad en zo hard duwt de wind tegen haar aan. Als ze de hoge lichtmasten van het terrein ziet, is al haar energie verdwenen. Plompverloren zakt ze neer op een bankje aan het begin van het sportpark. Ik ga niet, ik ga niet, denkt ze. Ik kan het niet, ik haal de eerste vierhonderd meter niet eens in een sukkeldraf En dan vragen ze op de atletiekclub: is er wat? Heb je je enkel verstuikt? Heb je griep? Ben je gevallen, heb je hoofdpijn? En dan zeg ik: nee, ik ben zo moe. En dan zullen zij denken: moe? Moe zijn we allemaal weleens! Kom op, zeg. En ze zullen hoofdschuddend lachen, mij een klopje op de schouder geven en met opgeheven hoofden in krachtige dribbelpas van me vandaan lopen. Ik ga niet, ik kan het niet. Erin krijgt de ziekte van Pfeiffer (klierkoorts) op een moment dat ze eigenlijk alles voor elkaar heeft. Uitgaan, hardlopen, school, vriendinnen: haar vertrouwde wereld komt steeds verder van haar of te staan; en Peter, haar vriend, kan al helemaal niet met de zieke Erin omgaan'. Iemand die haar wel als een normaal persoon behandelt, is Thomas, de Australische buurjongen. Maar hem wil Erin het liefst op een afstand houden. Dat valt echter niet mee, want hij werkt de hele dag in de tuin aan een kunstwerk.