Isabelle

Hoewel Isabelle Eberhardt slechts 27 jaar was toen zij in 1904 stierf, was zij al tijdens haar leven een legende. Zeven jaar lang reisde zij verkleed als man door het onherbergzame Noord-Afrika, daarmee gehoor gevend aan wat zij noemde haar ‘nomadisch-islamitische bestemming’. Geboren in 1877 in Genève als buitenechtelijk kind van een Russische aristocrate en een als huisleraar aangestelde anarchistische Armeniër, groeide zij op in de drukkende, typische ‘exilesfeer’ vol nostalgie en heimwee van Russische bannelingen. Lezend, schrijvend en dagdromend raakte Isabelle al jong in de ban van de woestijn, de Arabische cultuur en het nomadenleven. Rond de eeuwwisseling zet zij haar dromen om in daden en vertrekt naar Algerije. Al spoedig krijgt zij daar te maken met de argwaan van de Franse bezetters, voor wie haar levenswijze een doorn in het oog wordt: een vrouw die zich in Arabische mannenkleding hult, toetreedt tot een soefi-sekte, ‘kef rookt, sympathiseert met de plaatselijke bevolking en het nomadische woestijnleven verkiest boven het ‘beschaafde’ kolonistenbestaan in de stad. Onder deze omstandigheden en strijdend tegen haar melancholie, blijft Isabelle zoeken naar haar bestemming in een wereld die voor haar blijft als een feest waarvoor zij niet is uitgenodigd. Gebruik makend van Isabelle’s dagboeken, verhalen en novellen, niet eerder gepubliceerde correspondentie en nieuwe bronnen als Franse militaire dossiers doet Annette Kobak fascinerend verslag van een gepassioneerd en paradoxaal vrouwenleven, dat door de uitgebreide historische achtergrondinformatie bovendien een uniek tijdsbeeld geeft.