Gewiste sporen

Naast me neuriet een man met een bromstem de melodie mee. Vals. Daar wordt vader boos om. (...) A Is ik hem met mijn vlakke hand op zijn mond sla, begint hij te schreeuwen (...) Mevrouw Prins, wat doet u nou?' Een zuster pakt mijn hand en legt die op de stoelleuninq. 'Vader is verdrietig, zijn oren zijn van glas,' leg ik haar uit.Een laatste vakantie in de bergen met het voltallige gezin, het vertrek van de jongste dochter uit huis - deze gebeurtenissen leiden een tragische wending in het leven van Pleun Prins in. Haar geheugen begint haar steeds vaker in de steek te laten en haar baan als lerares Frans die ze wegens een ernstig auto-ongeluk van haar zoon Thijs indertijd had opgezegd, kan ze niet meer hervatten. Alledaagse sporen worden gewist. Alleen de sporen naar haarjeugd lijken intact. Als negenjarig meisje heeft Pleun lange tijd in een sanatorium gelegen. Het zijn de herinneringen aan deze ervaring die het verwarde leven van deze vrouw gaan beheersen. Gewiste sporen is het beklemmende relaas van een vrouw die de greep op de realiteit kwijtraakt en wier leven zich geheel lijkt te verplaatsen naar het verleden. Naar het zieke meisje dat ze ooit was. Een prachtig debuut. Annelies Nolet is neerlandicus en werkte jarenlang als docente. Ze publiceerde verscheidene verhalen, waaronder 'De wereld van de wachtenden' in het Nieuw Wereldtijdschrift. Over 'De wereld van de wachtenden': ' Het hele verhaal is buitengewoon troostrijk- (... ) Het is een delicaat, onsentimenteel debuut. Ik was zeer onder de indruk. - Herman de Coninck