Practicum huisartsgeneeskunde - Astma en COPD

Astma en COPD behoren beide tot de meest voorkomende chronische aandoeningen in de huisartspraktijk. Met name door de toename van het roken door vrouwen in de afgelopen decennia zal de prevalentie van COPD de komende jaren nog fors stijgen. De inzichten over hoe goede diagnostiek bij astma en COPD eruit moet zien, zijn de laatste jaren flink in beweging. In de laatste aanpassing van de NHG-Standaarden over astma en COPD (2008) neemt de spirometrie al een minder bepalende plaats in dan voorheen en wordt gewezen op het belang van een goede anamnese wat betreft het patroon van klachten, beperkingen en uitlokkende factoren. De dubbeldiagnose astma én COPD blijkt hierdoor vaker gesteld te worden en ook blijkt de diagnose astma dan wel COPD soms heroverwogen te moeten worden. Bij de behandeling en de begeleiding heeft de praktijkondersteuner in een groot deel van de huisartspraktijken een vaste plaats gekregen. Het delegeren van taken van de huisarts aan de praktijkondersteuner en het bieden van geprotocolleerde en gestructureerde zorg hebben de kwaliteit van de zorg aan astma- en COPD-patiënten in de huisartspraktijk verbeterd. De samenwerking met andere zorgpartners heeft een stimulans gekregen door ketenzorgprojecten. Voor de huisarts betekenen deze veranderingen in de zorg dat de eigen expertise op het terrein van astma en COPD op peil moet zijn om het gevraagde huisartsgeneeskundig zorgaanbod te leveren en de consultatiefunctie ten aanzien van de praktijkondersteuner adequaat in te vullen. Van huisartspraktijken wordt in toenemende mate gevraagd de kwaliteit van de zorg transparant te maken door het registreren en zichtbaar maken van het feitelijk handelen. Het NHG heeft een voorlopige set indicatoren voor zowel astma als COPD vastgesteld die als basis dient voor zorgprogramma’s en eerstelijns-DBC’s.