Eigenlijk Ben Ik Spaans

Toneel is vluchtig. Als het doek gevallen is, is het weg. Wat rest zijn een paarfoto’s, naar zweet stinkende kostuums, recensies en sterke verhalen. Een boekschrijven over een toneelspeler is een hachelijke onderneming, een boek over Joop Admiraal is zo mogelijk nog idioter. Hij was ‘uniek’, had iets ongrijpbaars,was ‘met geen pen te beschrijven’. Maar zweverigheid en romantisch gedoe,daar moest Joop niks van hebben.‘Ik zie er niet uit als een acteur,’ zei hij over zichzelf, ‘alleen op het toneel gebeurt er iets met me.’ Wat er precies gebeurde zal niemand ooit weten. Wél wat het opleverde. Als er twee mensen het toneel opkwamen keek je naar hem. Als er zeventien acteurs opkwamen keek je óók naar hem. Met de voorstelling U bentmijn moeder, waarin hij zowel zichzelf als zijn dementerende moeder speelde,schreef hij theatergeschiedenis.In Eigenlijk ben ik Spaans volgen we het bijzondere leven van Joop Admiraal,vanaf zijn debuut bij de Nederlandse Come die in 1959 tot aan zijn onverwachte dood in 2006. Het is het ontroerende portret van een scherpzinnig en zachtaardig mens, die zichzelf nooit op de voorgrond stelde en daardoor altijd op de voorgrond stond